21 maart 2017 ~ Ariane Sprengers

Compassie is van alle leeftijden

In een treincabine

In de trein zat ik tegenover een jong stel. Beiden ongeveer een jaar of 17 …. Ik hoorde het meisje zeggen: ”als ik binnenkort 18 ben dan…..” Het jonge stel was duidelijk heel blij met elkaar. Verliefd kropen ze zo af en toe tegen elkaar aan en gaven elkaar dan een tedere kus. Iedereen zal het herkennen hoe dichtbij je jezelf soms voelt, in een trein waarin tweepersoons banken tegenover elkaar staan. Als je recht uit kijkt dan kijk je de ander direct aan.  Vaak gepaard met een beleefd knikje en soms ontstaat er een spontaan gesprek. Zo niet dan kijk je door het raam naar buiten, waarin dan soms ook weer in de weerspiegeling van het raam je de ander kunt zien als je wilt. Een soort voyeur stand.

Zo mocht ik dus op mijn reis van Rijsbergen (bij Breda) naar Bussum in gezelschap van dit jonge verliefde stel reizen. Verwondering is het gevoel dat me het eerste bekroop. Deze jonge mensen voelden geen enkele schroom te zijn wie ze zijn. Ik moest ook een beetje lachen om mijzelf. Wist even niet hoe of waar te kijken. Terwijl ik eigenlijk af en toe wel die behoefte voelde. Wat is er niet mooier dan naar een verliefd stel te kijken dat elkaar zo liefdevol vast houdt.

Wijsheid

 

Herkenning

Er kwam een moment dat  er iets veranderde. Ik hoorde het meisje vertellen over iets persoonlijks aan haar liefde. Toen werd het even stil. Ik hoorde haar vragen “Wat is er lieverd, je bent ineens zo stil”. Er ontstond een dialoog tussen deze 2 mensen die ik, zoals je zult begrijpen, woord voor woord kon volgen. De jongen voelde zich geraakt door iets wat zij zojuist had verteld. En toen …….. ontstond er een gesprek tussen hen beiden dat zo ongelooflijk mooi was. Omdat er bij beiden zoveel respect bleef bestaan voor de gevoelens van elkaar. Elkaar konden blijven verstaan en zien, ook in de pijn die er was. Er werd niets weggemoffeld. Integendeel, er was aandacht voor. Er werd niets bij elkaar op het bordje gelegd. Ik hoorde de jongen zeggen dat hij verdriet voelde, en ook zag hoe hij dingen heeft gedaan die hier mede de oorzaak van zijn. Hij inzag dat hij het graag anders wilde gaan doen. Wat ook weer consequenties zou gaan geven voor haar. Ik was stomverbaasd. En ook wat verward. Is het echt mogelijk dat zulke jonge mensen vanuit deze puurheid in een relatie kunnen zijn?? Wordt het lastiger als een relatie langer duurt en door allerlei pijnlijke ervaringen er rare constructen / patronen ontstaan waardoor je elkaar niet meer verstaat / ziet? Als relatietherapeut en ook in mijn eigen relatie krijg ik hier uiteraard vaak mee te maken.

We waren aangekomen op de plaats van bestemming. Ik zou binnen 5 minuten de trein en dit jonge stel gaan verlaten. Ik voelde me geraakt en ook dankbaar dat ik getuige mocht zijn van deze pure, respectvolle manier van in een relatie zijn. Ik besloot hen hiervoor te bedanken. Ik heb hen verteld van mijn verwondering  over de manier hoe zij vooral het gesprek zijn aangegaan met elkaar waarin er veel compassie, en mededogen was voor zichzelf en elkaar.

Ze bedankten me beiden. Niet verbaasd of iets dergelijks van mijn opmerking. Gewoon een: “Dankjewel mevrouw.“ Eenmaal buiten voelde ik een brok in mijn keel. Wat was nu mijn geraaktheid?? Ik ken het ook zo goed dat het anders verloopt in relatie met vooral mijn geliefden. Elkaar niet verstaan / horen. De pijn die er is van het niet verbonden zijn, of juist de pijn die ik ook kan voelen juist in verbinding.

Mindfulness Zelf Compassie

Op zo’n moment van bijvoorbeeld niet verbonden zijn, heeft mijn mind allerlei gedachten. “Ik wil hier weg, dit heeft geen zin, waar doe ik het voor?” Gedachten die me mijzelf beter laten lijken. Ik zie mijzelf hard werken. In mijn lichaam neem ik waar dat mijn schouders zich aanspannen, druk op mijn borst, ik voel me onrustig en gehaast. Ik wil het oplossen. Het moet weg! Ik blijf waarnemen, voelen, ervaren ………. en dan leg ik mijn hand op mijn hart. En vraag aan mijzelf: “Lieverd, wat heb je nodig?“ Er komt niet direct een antwoord, dus ik stel mijzelf nog een keer dezelfde vraag. Ik wacht geduldig. En dan komt het antwoord. Ik wil gezien / gehoord worden. Vastgehouden en omarmd worden.

Horen dat ik goed ben precies zoals het nu is. Ik omarm mijzelf en geef mijzelf compassie met liefde en warmte. En soms rolt er dan een traan over mijn wangen.

Wil jij dit zelf oefenen?

In de MSC (Mindfulness Self compassion training) is er een prachtige oefening: De Compassie ruimte. De oefening kun je zelf doen, volg de stappen hieronder.

Stap 1: Opmerken gedachten, gevoelens, lichaam (Mindfulness).
Stap 2: Gedeelde menselijkheid. Je verbonden voelen met alle mensen die ook deze gevoelens kennen. Pijn, verdriet, etc is universeel.
Stap 3: Zelfzorg. Liefdevolle zorg voor de moeilijke emoties die je ervaart.

Ook ontdekken hoe Mindful zelfcompassie jou kan helpen een gelukkiger leven te leiden?

Vraag hier de gratis videocursus aan.

 

Meer info

Bekijk ons aanbod in Mindfulness Self Compassion.

En ons aanbod in Relatie therapie/Coaching.