24 oktober 2017 ~ Ariane Sprengers

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand. Niet denken maar doen.

De essentie van doen. Hoe mijn zieke vriendin mij doet beseffen dat het leven niet maakbaar is.

Wachten

Ik was vanmiddag op ziekenbezoek bij een vriendin van mij. In dit blog noem ik haar Loes. Haar echte naam wil ik i.v.m. de privacy niet noemen. De laatste 6 jaar is ze veel aan het sukkelen geweest met haar gezondheid. Voor de zoveelste keer een operatie deze keer weer aan haar heup. Het zou een operatie worden die de laatste ongemakken zouden verlichten.

Helaas is de realiteit anders. Loes werd na de operatie wakker en bleek geen gevoel meer te hebben in haar linker been. Nu 6 weken later nog steeds niet. Oorzaak onbekend. Zwelling op een zenuw, iets geraakt … ze weten het niet. Uiteindelijk is ze ontslagen uit het ziekenhuis. Met het advies om te wachten. Ze wacht nu al 6 weken met haar blik gericht op haar grote teen. Ze wacht … en hoopt op een teken van leven in haar grote teen. Want als het om een zwelling gaat veroorzaakt door vocht, kan er weer gevoel en beweging ontstaan. Zodat Loes haar actieve leven weer kan gaan oppakken.

Even met mijzelf

Op de terugweg naar huis vraagt mijn man, die rijdt, wat er is. Ik zeg hem dat ik in gedachten ben. Kan ook nog niet verwoorden waarover precies. Ik wil er ook nog niet over delen omdat ik graag nog even met mijzelf wil zijn. Ik voel me in ieder geval geraakt. Hoe, wat, waarover weet ik niet precies. Maar ik voel dat ons bezoek van vanmiddag me bij iets wezenlijks brengt.

Mijn man is vanavond met een vriend naar de bioscoop. Ik had me verheugd op een avondje voor mijzelf voor de TV / Netflix. Ik volg mijn intuïtie en besluit dit blog te gaan schrijven. Heel dicht bij mijzelf.

Talent en doorzettingsvermogen

Ik heb Loes ongeveer 10 jaar geleden leren kennen. Een kordate tante, die van aanpakken wist. Ze heeft een enorm talent en dat is organiseren. En daar heeft ze ook haar beroep van gemaakt. Als ZZP-er kon je haar diensten inhuren. En ze was zeer succesvol! En toen werd ze ziek. Loes heeft naast haar talent van organiseren ook een enorm doorzettingsvermogen. Ze gaf niet op. Ondanks de vele tegenvallers. Loes bleef vechten!!

Alles wat ooit zo belangrijk was geweest in haar leven bleek ver op de achtergrond te zijn geraakt. En daar stond ik dan vanmiddag in haar huiskamer. Ik stond naast haar bed (dat in haar huiskamer staat) en werd verrast door de Loes die ik aantrof.  Ik zag een hele andere Loes. Ik vond eigenlijk dat ze er zo mooi uitzag. Haar gezicht zo zacht. Ik omhelsde haar en ook dat voelde zo zacht.

Loes vertelde ons dat er een bijzonder gevoel  over haar heen was gedaald. Ze wist er nog niet zo raad mee. Ook nog geen woorden. Misschien een soort gelatenheid. Alles wat ooit zo belangrijk was geweest in haar leven, bleek ver op de achtergrond te zijn geraakt. En dit kende ze niet van haarzelf.  Kon het ook nog niet zo geloven. Toen ze dit uitsprak zag het eruit alsof ze met een heel nieuw deel van haarzelf kennis maakte. En hier nog niet zo goed raad mee wist.

Doen
Een kwaliteit kan alleen maar bestaan, als het tegenovergestelde ook in het licht mag staan

Een spiegel op doen

Ik denk dat Loes mij vanmiddag een spiegel voorhield. Stiekem denk ik dat Loes en ik veel op elkaar lijken. Mijn partner is de afgelopen jaren ook ziek geweest en is langzaam weer aan het opkrabbelen. Dat heeft op hem en ons nog steeds een aardige impact. Ook ik ben een bikkel en heb een enorm doorzettingsvermogen. Ik heb daarnaast ook een duidelijke mening en missie in mijn leven. En heb mijn leven en werk hier aardig naar ingericht. De laatste maanden voel ik echter een soort onrust in mijzelf.

Klopt het allemaal nog wel hoe en waar ik mee bezig ben?? Ik ken het ook zo dat ik verzeild raak in DOEN!! En dan kom ik aan bij mijn vriendin vanmiddag die niet meer kan DOEN!! Hier zo mee worstelt. En wat vind ik haar mooi!! Mijn partner raakt geëmotioneerd tijdens ons bezoek en wat is hij mooi!! En wat voel ik de verharding in mijzelf heel langzaam wegsmelten. De verharding die is ontstaan door alsmaar te DOEN! Soms om de onmacht of het niet weten niet te hoeven voelen.

Schoonheid

Dank lieve Loes, voor het kijken in mijn spiegel. Je hebt me weer even stil laten staan en vooral de schoonheid laten voelen, zien van overgave en van ZIJN. Zijn met ook alle gevoelens die gepaard gaan met verlies. Zoals onmacht, boosheid, verdriet. En hier heel goed zorg voor dragen i.p.v  me ertegen te verzetten. Met het grote besef dat je een visie, een missie, etc. kunt hebben, maar dat uiteindelijk het leven nooit helemaal maakbaar is. Juist in dit besef voel ik mijzelf het dichtst bij mijn Essentie. En kan ik me ook weer verbinden met de Essentie van anderen.

Makkelijker gezegd dan gedaan maar ik heb nu weer even gevoeld dat dit mijn weg is. En natuurlijk blijf ik hopen op weer een teken van leven in Loes haar linker grote teen en been. De positiviteit en het doorzettingsvermogen van Loes en de liefdevolle zorg van haar lieve echtgenoot gaat haar zeker helpen om deze periode in haar leven een waardevolle betekenis te geven.

Motto van de De Spreng: “Niet denken maar DOEN.”

Dit blijft een krachtig motto. De tegenstelling of de polariteit van DOEN is NIET DOEN. Of met ander woorden ZIJN.

Een kwaliteit kan alleen maar bestaan als het tegenovergestelde ook in het licht mag staan. Het bekende YIN & YANG symbool. Het spanningsveld tussen deze polariteiten is een grote uitdaging. Als er harmonie ontstaat tussen deze 2 polen dan hoef je niet meer terecht te komen in hard werken en kom je bij je Essentie.

We ondersteunen je graag in dit proces!

 

P.S. Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten en gratis tips ontvangen?

Ontvang tips om in actie te komen

Wij houden ook niet van spam.