10 oktober 2017 ~ Mascha Hoff

Van verlangen naar realisatie (stapje voor stapje)

De realisatie van een verlangen

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik 10 jaar zelfstandig onderneemster ben. De start van mijn bedrijf liep zo’n beetje samen met mijn pad van bewustzijn ontwikkeling. Tijdens de eerste training die ik namelijk zelf deed, een driedaagse training met veel Emotioneel Lichaamswerk, vergelijkbaar met onze training de Uitdaging, werd me namelijk al snel duidelijk dat ik eindelijk (na vier jaar stilstand) weer een doel had. Namelijk dit soort trainingen geven. Trainingen die mensen in beweging zetten. Trainingen die als uitgangspunt hebben: “het is goed zoals het is en het kan beter”. Het ontstond in een flits. De realisatie was de eerste stap.

verlangen. Zelfcompassie en therapie. De Spreng bij Breda

Voorbij de weerstand

Ik schrijf dat het me snel duidelijk werd, dat is uiteraard relatief. De training duurde 3 dagen en ik heb de eerste 1,5 dag flink in de weerstand gezeten. Ik vond het maar raar gedoe en een stelletje rare mensen. Echter gelukkig zaten er meer mensen flink in de weerstand, dus konden we samen op schakelen. Anders was ik waarschijnlijk al snel in de auto terug naar huis gestapt. De jaren daarvoor was er zoveel angst en onzekerheid ontstaan en was ik zo in mijn hoofd gevlucht, dat er wel wat lijfwerk nodig was, om een beetje opening te creëren. Wat voor mij een voordeel was, is dat we ook veel “dansten”. Het werd geen dansen genoemd, dat doe ik nu ook niet in trainingen, echter dat was het stiekem wel. En voor mij bracht dat een opening. In mijn puberteit en in mijn jong volwassen leven danste ik veel en graag in de disco. Voor mij een manier om in mijn lijf te zijn en mijn creativiteit te laten stromen (wist ik toen niet hoor, was destijds een leuk tijdverdrijf). Tijdens het dansen merkte ik opeens, ergens halverwege de tweede dag, dat de tranen over mijn wangen rolde. En ik realiseerde me: “Jeetje wat heb ik dit gemist!”. Zowel het dansen als de tranen. En toen was ik voorbij de weerstand. Toen hadden ze me, haha.

Verlangen ontvlamd en dan: “Beren op de weg”

Echter, er waren uiteraard wat hobbels te nemen, de zogenaamde beren op de weg, die soms maken dat een verlangen ook gelijk weer in de ijskast terecht komt. Echter, mijn verlangen was sterk en ook zo welkom dat niets in mij erover peinsde om het vlammetje te laten doven. De beren waren er echter wel. Hieronder de drie grootste.

Beer nummer 1 (geen tijd, geen geld)

Ik werkte destijds bij mijn (ex)man in het bedrijf. En samen met de zorg voor mijn drie kinderen (destijds 2, 5 en 8) had ik weinig tijd over. Echter, het ging erg slecht in ons huwelijk. Mijn (ex)man was verliefd op een andere vrouw, die zich een prominente positie in ons leven had weten te verwerven (waar we overigens allemaal debet aan waren). En ik wist me met deze situatie geen raad. Ik gunde het mijn man, zag hoe goed de verliefdheid hem deed en was als de dood hem en daarmee ons gezin te verliezen. Dat heb ik op mijn negende ook al meegemaakt. En daar wilde ik absoluut geen herhaling van, voor mijn kinderen en voor mijzelf, als ik niet mee zou werken. Maar aan de andere kant was het bijna niet te doen voor mij. En dat gaf enorm veel spanningen binnen ons huwelijk. Het samen werken binnen één bedrijf was dan ook op een gegeven moment niet meer haalbaar. Dus daar, ik had de ruimte die ik nodig had om een opleiding te gaan doen! Mijn (ex)man wilde mij ook supporten in het mogelijk voor mij te maken, dus wilde mij ook financieel ondersteunen. Mijn dank hiervoor zal altijd blijven bestaan.

Beer nummer 2 (spreekangst)

De jaren voorafgaand aan de training, waarin ik steeds meer onzekerheid en angst ben tegen gekomen, hadden inmiddels geresulteerd in spreekangst. Dat was best een beer, aangezien ik meteen wist dat ik met groepen wilde werken en dan is spreekangst niet echt handig, haha. Echter, mijn verlangen bleek groot genoeg de angst stapje voor stapje te overwinnen. Maar wat heb ik daarvoor vaak uit mijn comfort zone moeten stappen. Echter, de uiteindelijke beloning, namelijk het overwinnen van mijn spreekangst en daarmee het mogelijk te maken het werk te gaan doen waar mijn hart harder voor gaat kloppen, was het absoluut waard.

Beer nummer 3 (balans tussen idealisme en realisme)

Ik wist ook gelijk dat ik mijn pad wilde bewandelen in het bedrijfsleven. Omdat daar mijns inziens de nood het hoogst was/is en heel veel mensen het contact tussen denken, voelen en doen zijn kwijtgeraakt. Als de gevoelscomponent wordt uitgeschakeld, dat mist de bezieling, met alle gevolgen van dien (burn-out, machtsvertoon, ego gedreven organisaties, etc, etc.). Echter, hoe leg ik in godsnaam de verbinding tussen mijn ervaring in die trainingsruimte 10 jaar geleden en de zakelijke wereld? Dat was echt een proces dat stapsgewijs is gegaan. En nu, na 10 jaar, kan ik zeggen dat ik een mooie balans voor mijzelf hierin heb gevonden en in de programma’s die we aanbieden. Enerzijds met mijn werk binnen de Spreng en anderzijds met mijn werk binnen Spirit Coaching en Training.

Toe aan een volgende stap

Tja en dan na 10 jaar kan ik zeggen dat het verlangen wat in 2016 ontstond in een trainingsruimte, grotendeels verwezenlijkt is. Zeker valt er nog wel her en der wat bij te schaven. En als ik mijn best doe kan ik het uitzingen tot de rest van mijn leven. Echter, er kriebelt iets in mij. Een verlangen om weer een volgende STAP te gaan zetten. Maar hoe of wat, nog geen idee. Dus ben ik momenteel veel aan het mediteren en lichaamswerk aan het doen om de boel binnen goed te laten stromen en hou ik oren en ogen open in het vertrouwen dat mijn volgende stap helder gaat worden. Misschien word het een verdieping in hetgeen ik de afgelopen jaren heb neergezet of misschien wel heel wat anders. En juist die onzekerheid nu voelt zo spannend, als op de hoge duikplank staan en springen.

 

P.S. Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten en gratis tips ontvangen?

Ontvang tips om in actie te komen

Wij houden ook niet van spam.