12 december 2018 ~ Ariane Sprengers

Onverklaarbare lichamelijke pijn en zelfcompassie

het verhaal van Sylvia

Sylvia heeft al jarenlang onverklaarbare lichamelijke pijn. Ze komt vandaag voor de derde keer in mijn praktijk. De vorige keer vertelde ze over een traumatische gebeurtenis die haar drie jaar geleden overkwam. Op dat moment heeft zij letterlijk de dood in ogen gekeken. En dat juist in een periode van blijdschap en nieuw leven. Ze heeft nog steeds veel fysieke klachten: pijn in haar lichaam. Maar de artsen kunnen niets vinden. 
Op zich is dat fijn om te horen. Maar in dit geval lost het niets op want de klachten blijven. Dus wat is er dan aan de hand?

Waarom is Sylvia ten einde raad?

En dat is waarom Sylvia nu ten einde raad is. Ze slikt nu een licht antidepressivum. Ze hoopt dat de pijn dan weg zal gaan. Maar ze slikt de medicijnen tegen beter weten in. Want ze weet dat ze heftig reageert op medicatie. Maar wat moet ze anders doen tegen de pijn? En heel diep van binnen weet ze ook wel dat deze fysieke pijnen te maken hebben met emotionele blokkades. 
Als coach en trainer ben ik mij vooral bewust van mijn eigen lichaam en gevoelens. Ik oefen mijzelf steeds meer om de gevoelens die ik ervaar te vertrouwen. Om mijn intuïtie te gebruiken in zowel mijn werkende als in mijn privé leven.

Ik voel me zwaar worden

Op het moment dat Sylvia tegenover mij zit, voel ik me zwaar worden. Ook voel ik het verzet tegen deze zwaarte. Ik heb de neiging om dit te negeren en eigenlijk precies het tegenovergestelde te laten zien. En ik ben me ook bewust van een druk op mijn borst. Ik deel dit op dat moment dan ook met Sylvia. Ze herkent dit. Er ontstaat een diep verdriet bij haar wat nu omhoog komt. Dan slaat ze haar handen voor haar gezicht. Sylvia is niet gewend deze diepe emoties echt te delen met iemand. Ze kan anderen hier gewoon niet mee belasten. Vooral haar dierbaren niet. Dit zou te zwaar voor hen zijn, denkt ze. Dan voelt ze de schaamte. 

Fysieke en emotionele pijn

Maar Sylvia wil van haar zware gevoel en de fysieke en emotionele pijn af. Daarvoor is ze nu bij mij. Want ze voelt zichzelf afgescheiden, geïsoleerd van de wereld. Haar grote verlangen is dan ook om zichzelf te bevrijden uit deze emotionele gevangenis.
Ik stel haar daarom voor om een reis naar binnen te maken. Een moedige stap, zeker als je gewend bent om allerlei vluchtroutes te creëren om niet stil te hoeven staan bij lastige gevoelens. Juist bij lastige emoties is het belangrijk om een houding te zoeken die comfortabel voelt. Daarom besluit ze te gaan liggen op de bank. 

Met zelfcompassie omgaan met moeilijke emoties.

Sylvia ervaart haar pijn letterlijk in haar lichaam. Als een dikke muur vanaf haar ruggenmerg naar haar maag.
“Mijn lichaam is in twee delen gesplitst”. “Bovenin is het hard en zwart”. “Onderin is er ruimte.”
Vanuit de ruimte in haar lichaam ontstaat een mogelijkheid om naar boven te kijken. Sylvia ziet zwart en donkerte.
Als het te lastig voor haar wordt kan ze in gedachten terug gaan naar de plek waar ruimte is in haar lichaam. Dit wordt haar nieuwe hulpbron. 

Stap 1: Emoties erkennen

Ik nodig Sylvia uit om de emoties die horen bij dit donkere gevoel, echt toe te laten. Tot nu toe heeft ze steeds weerstand gevoeld bij deze gevoelens. 
Sylvia voelt zich bang. Ze kijkt vanuit het donkere gevoel naar het licht. Ze is bang dat ze niet meer deel kan nemen aan het leven wat zich buiten haar afspeelt. 

Stap 2: Verzachten

Ik vraag haar om haar hand op de plek in haar lichaam te houden waar de emotie ‘bang’ zich het meest manifesteert. Om in gedachten bijvoorbeeld een warme handdoek om deze emotie te leggen om deze zo te verzachten. Of als dit lastig is dan de rand van de emotie ‘bang’ te verzachten. 

Stap 3: Troosten

Nu vraag ik haar zich voor te stellen welke woorden of welk gebaar ze nodig heeft: “Ik ben bij je”. 
Daarna vraag ik haar om deze woorden in haar eigen oor te fluisteren. “Ik zie je en ik ben bij je”. 
Niet om deze gevoelens weg te willen hebben, maar juist veel meer om er zorg voor te dragen. 

Stap 4: Toelaten

Sylvia ervaart heel even de ontspanning van het toelaten. Om nu ruimte te durven maken voor dat hele kleine meisje dat ooit zo bang was. Eindelijk ervaart ze de kracht van verzachten, troosten en toelaten in plaats van het verzet hiertegen.

Na afloop deel ik met Sylvia wat ik voelde. Al vanaf het begin van deze sessie voel ik de behoefte haar even te willen omarmen. Omdat ze dit niet gewend is vindt ze het heel erg lastig. Tot nu toe deed ze alles helemaal alleen. Al jarenlang. En het is al heel wat dat ze deze kwetsbare gevoelens heeft kunnen delen.

En Sylvia heeft het proces mooi afgesloten. Eindelijk heeft ze opgeruimd en zichzelf de ruimte en de toekomst teruggegeven. Het was was geen gemakkelijk proces maar het was het zeker waard.

Nu kan ze eindelijk echt vol vertrouwen haar toekomst beginnen.

Ook ontdekken wat Mindful zelfcompassie voor jou kan doen?

Vraag hier de gratis minicursus aan.