11 februari 2019 ~ Ariane Sprengers

Herhalende patronen, waarom gebeurt toch steeds hetzelfde?

Waarom gebeurt toch steeds hetzelfde?

En waarom krijg ik toch steeds last van spanningen? Dat was wat Marianne dacht. En ze wil daar hulp bij. Want Marianne komt niet verder in haar leven. Steeds komt ze in dezelfde patronen terecht. Daardoor blokkeert ze in haar relatie maar ook in haar werk. Ze is daarbij vooral gericht op de behoeften van anderen. En juist daar krijgt ze steeds meer last van. Het zorgt telkens opnieuw voor spanningen en dat maakt haar ziek.

Marianne komt bij mij omdat ze haar eigen ruimte wil voelen. Ze wil de patronen nu eindelijk echt doorbreken.
We gaan via een een opstelling dieper naar de oorzaak kijken. Zo ontdekken we waar deze spanningen en patronen vandaan komen.
Systemisch werken via een opstelling betekent dat je de client helpt om zichzelf te openen en te leren voelen. En juist hierop te durven vertrouwen. Maar hoe kom je eigenlijk in zo’n patroon terecht?

Ben jij ook zo loyaal naar je ouders?

Als kind zijn we meestal onbewust loyaal naar de verhalen van onze ouders. En daardoor bouwen we onbedoeld blokkades op. Juist deze blokkades weerhouden ons het leven te leiden wat bij ons past. Het leven waar we zelf echt gelukkig van worden. En dat leidt weer tot patronen.
Voor het werken met individuele opstellingen werk ik met vloerankers. Dit zijn a4tjes met een thema. Je legt ze op de grond. Voor ieder thema gebruik ik zo een apart blaadje.
Marianne legt een blaadje op de grond voor haarzelf. En een ander blaadje voor haar verlangen naar ’ruimte’.
Dan neemt ze plaats op ieder blaadje. Marianne neemt de tijd en voelt. Op haar eigen plek ervaart ze direct benauwdheid. Het blaadje met ‘ruimte’ lonkt naar haar. Daarom nodig ik haar uit om haar gevoel te volgen.

Wat gebeurt er bij het blaadje ‘moeder’?

Daarna stapt ze naar de plek van ‘ruimte’. En ze voelt direct dat deze plek veel groter moet zijn dan het kleine a4tje waar ze op staat. Marianne volgt haar gevoel en legt er wel zeker tien a4 tjes bij. PFFF…. zucht ze. Wat een verademing. Ze staat in het midden en voelt alle ruimte.
Opvallend hierbij is dat alle blaadjes kaarsrecht moeten liggen. Als ze wil bewegen in deze ruimte, loopt ze heel voorzichtig. Het moet namelijk geordend blijven vindt Marianne. In de opstelling die nu ontstaat legt Marianne haar moeder ver van haarzelf en haar eigen ruimte af. Het blaadje ‘moeder’ legt ze naast het blaadje ‘blokkade’.

Haar vader mag wel in haar ruimte.

Ik nodig Marianne uit om uit haar ruimte te stappen. Ze gaat staan op de plek ‘blokkade’, naast haar moeder.
Pas op die plek durft Marianne eindelijk te voelen wat dit met haar doet. Welk gevoel haar moeder bij haar oproept. Dan vertelt ze dat haar moeder een verzamelaar was. Haar huis stond altijd vol met rotzooi. En ook was het er smerig.
Marianne voelt op deze plek de spagaat die ze jaren heeft gevoeld. Hoe ze als loyale dochter tussen papa en mama heen en weer moest pendelen. Want ze wilde niemand pijn doen. En ze voelt opnieuw hoe het benauwd wordt.
Weer terug op haar plek met ruimte en de vele blaadjes eromheen, ervaart Marianne weer voldoende lucht. In deze opstelling werken we verder met deze thema’s.

Maar Marianne had het mis.

Marianne dacht dat ze jaren geleden al emotioneel afscheid had genomen van haar moeder. Maar niets is minder waar.
Nu ze zelf moeder is, heeft ze al jaren lang een verlangen om een boek te schrijven. En het thema moet zijn: Hoe ben je een goede dochter.
Maar tijdens de opstelling werd haar iets duidelijk: iedere beweging die zij maakte buiten haar ruimte, werd direct gevolgd door de behoefte om er nog meer blaadjes omheen te leggen en deze te ordenen.
Dus onbewust is ze nog steeds de dochter die het aan het ordenen is voor haar moeder. Marianne is nog altijd de loyale en zorgzame dochter.

Wat heeft deze opstelling Marianne nu geleerd?

Toen we aan de oefening begonnen dacht ze dat ze niet zo goed is in voelen. Maar juist door deze oefening, heeft ze ervaren dat ze wel degelijk veel voelt. Veel meer dan ze dacht. En ook bij onderwerpen waarvan zij dacht dat ze die had afgesloten.
Ook heeft ze hierdoor ervaren hoe het is om haar gevoel en intuïtie te volgen. Om nieuwsgierig te zijn. Juist te durven vertrouwen op zichzelf.
Met deze manier van werken is het belangrijk om niet teveel te analyseren. Ons ego wil dit direct en het is de kunst om het dan te laten. Om eerst zelf te durven vertrouwen op wat er in beweging is gezet.

Voor mijzelf als coach geldt hetzelfde. Ik volg mijn client. Ik blijf in contact en blijf zelf ook voelen. Ik volg mijn intuïtie en doe mijn interventie zonder teveel sturend te zijn. Als coach durf ik mijzelf toe te staan om het ook mis te hebben. Hierin inspirerend zijn. Samen maken we deze ontdekkingsreis.

Wil jij ook oude patronen doorbreken?

Op de hoogte blijven van activiteiten, gratis tips ontvangen?

Ontvang tips om in actie te komen

Je kunt altijd weer afmelden.

 

Ook ontdekken wat Mindful zelfcompassie voor jou kan doen?

Vraag hier de gratis minicursus aan.