25 april 2019 ~ Ariane Sprengers

Perfectionisme en kritisch zijn staan mijn verlangen in de weg. Hoe dit te doorbreken?

Koekjesoma

Een training in zelfcompassie?
Vijf dagen?? Wat doe je dan de hele dag? Dat waren de eerste vragen die bij me opkwamen toen een coach me opperde daar eens mee aan de slag te gaan. Vijf dagen herhalen ‘ik houd van mezelf, ik houd van mezelf, ik houd van mezelf’? Zou dat echt iets toevoegen?

Kritisch

Ik ben nogal kritisch als het gaat om trainingen die te pas en te onpas worden aangeboden. Hoezo een training? Wat voor mensen komen daar op af? Welke achtergrond heeft de trainer? Zelfcompassie…het klinkt soft, spiri en weinig onderbouwd. In een kring zitten om een vuur, elkaars handen vasthouden en mantra’s opzeggen, zoiets. Vast heel ontspannend, maar niet wat ik zoek.

Eens kijken wat de website vermeldt. Er blijkt wetenschappelijk onderzoek te zijn gedaan naar zelfcompassie. Verrassend. De uitkomsten daarvan vormen de basis van de cursus en er zijn naast meditaties concrete oefeningen. Kijk, daar houd ik van. Deze training gaat echt ergens over.

Nieuwsgierig stap ik een paar weken later net op tijd binnen in een verbouwde schuur in West-Brabant. Geen hippiesfeer, wel een welkom gevoel. De andere vrouwen zijn er al, ouder en jonger dan ik, hip, neutraal en met enorme uitstraling.

Haast en stress zet ik buiten de deur.

In de eerste meditatie stoppen we onze overtollige bagage in een virtuele tas. Haast en stress zet ik buiten de deur. Het werkt, ik voel me landen op deze warme plek.

Wat me al snel opvalt, is dat er geen drama-gesprekken zijn over ieders leed. Gelukkig. Dat soort uitwisselingen kunnen echt energie uit me trekken. Coach Ariane brengt de theorie en oefeningen liefdevol en kordaat. Door die combinatie blijf ik geboeid. Het gekke is dat het niet allemaal nieuw is wat ik hoor en toch verfrissend door de opbouw.

De term compassiemoeheid komt voorbij. Voor mij een onbekend woord. Ik schrijf het op in mijn schrift en kijk ernaar. Er bestaat dus een woord voor deze specifieke vorm van uitputting. Niet gewoon moe, maar compassiemoe. Anderen herkennen het ook. We zijn een halve dag onderweg.

Denken, oplossen, verhelderen en samenvatten.

Als denker ben ik constant bezig met oplossen, evalueren, verhelderen en samenvatten.
Toch lukt het me om mee te gaan in de beeldende meditaties. Dat verrast me, ik had zinnen verwacht, taal. Maar er komen kleurrijke beelden. Bij de vraag wie mijn lieve ‘koekjesoma’ is, zie ik haar meteen voor me. In mijn geval is het niet mijn oma, maar een andere vrouw die van jongs af aan een grote rol speelt in mijn leven. Zij is mild en oordeelt niet. Wat een rijkdom, besef ik.

Zonder oordelen waarnemen wat er is, weten dat alle andere mensen ook de emoties kennen die door je heen kunnen razen en er goed voor zorgen. Dat zijn de drie basisprincipes van zelfcompassie. We leren er gebaren bij. Ik voel me daar even ongemakkelijk bij, totdat ik merk dat de bewegingen me helpen om de inzichten te doorgronden en te onthouden.

Drie stappen, het klinkt zo simpel

De drie stappen klinken zo simpel. Daadwerkelijk toepassen, blijkt heel wat anders. Mijn zelfcriticus heeft een dominante ruimte veroverd in mijn brein. ‘Hij’ heeft een harde staccato stem. Niets empathie. ‘Harder werken’, dat brengt me verder. Tenminste dat dacht ik altijd.

Inmiddels begin ik andere cursisten beter te leren kennen; de stille, de zich afvragende en de verdrietige. Ze geven me inzicht in mijn eigen patronen, zoals weerstand. Ik vecht wat af van binnen. Maar dat brengt me niet verder en verzacht mijn pijn ook niet. Nee dus, verzet verergert het alleen maar. Pas na een oefening (‘ah, daar is de weerstand’) snap, voel en ervaar ik waar het over gaat.

Naarmate de dagen vorderen, vergaar ik meer inzicht hoe zelfcompassie werkt bij mij. Het is geen tovermantra om alles schoon te spoelen van binnen. Het is een zachte manier om mijn negatieve gedachten te aanschouwen en te laten zijn, zonder er in mee te gaan. Ook ontdek ik over een milde binnenstem te beschikken. Die lijkt verdacht veel op die van mijn ‘koekjesoma’.

Noor van Manen

PS Voor Noor trouwens een spannende eerste stap om haar ervaringen te delen middels haar schrijvers talent in dit blog.
Want dat is haar grote verlangen. Haar schrijverstalent in de wereld te zetten! Maar natuurlijk moet het eerst perfect zijn 😉

Dankjewel voor je verslag Noor. Ik lees graag meer van je.
Ariane

 

Weet je dat het leren van zelfcompassie je heel goed helpt een gelukkiger leven te leiden?

Meer weten ?

Vraag nu de gratis videocursus aan

 

Meer tips ontvangen?

Ontvang tips om in actie te komen

Je kunt altijd weer afmelden