Herhalende patronen, waarom gebeurt toch steeds hetzelfde?

Waarom gebeurt toch steeds hetzelfde?

En waarom krijg ik toch steeds last van spanningen? Dat was wat Marianne dacht. En ze wil daar hulp bij. Want Marianne komt niet verder in haar leven. Steeds komt ze in dezelfde patronen terecht. Daardoor blokkeert ze in haar relatie maar ook in haar werk. Ze is daarbij vooral gericht op de behoeften van anderen. En juist daar krijgt ze steeds meer last van. Het zorgt telkens opnieuw voor spanningen en dat maakt haar ziek.

Marianne komt bij mij omdat ze haar eigen ruimte wil voelen. Ze wil de patronen nu eindelijk echt doorbreken.
We gaan via een een opstelling dieper naar de oorzaak kijken. Zo ontdekken we waar deze spanningen en patronen vandaan komen.
Systemisch werken via een opstelling betekent dat je de client helpt om zichzelf te openen en te leren voelen. En juist hierop te durven vertrouwen. Maar hoe kom je eigenlijk in zo’n patroon terecht?

Ben jij ook zo loyaal naar je ouders?

Als kind zijn we meestal onbewust loyaal naar de verhalen van onze ouders. En daardoor bouwen we onbedoeld blokkades op. Juist deze blokkades weerhouden ons het leven te leiden wat bij ons past. Het leven waar we zelf echt gelukkig van worden. En dat leidt weer tot patronen.
Voor het werken met individuele opstellingen werk ik met vloerankers. Dit zijn a4tjes met een thema. Je legt ze op de grond. Voor ieder thema gebruik ik zo een apart blaadje.
Marianne legt een blaadje op de grond voor haarzelf. En een ander blaadje voor haar verlangen naar ’ruimte’.
Dan neemt ze plaats op ieder blaadje. Marianne neemt de tijd en voelt. Op haar eigen plek ervaart ze direct benauwdheid. Het blaadje met ‘ruimte’ lonkt naar haar. Daarom nodig ik haar uit om haar gevoel te volgen.

Wat gebeurt er bij het blaadje ‘moeder’?

Daarna stapt ze naar de plek van ‘ruimte’. En ze voelt direct dat deze plek veel groter moet zijn dan het kleine a4tje waar ze op staat. Marianne volgt haar gevoel en legt er wel zeker tien a4 tjes bij. PFFF…. zucht ze. Wat een verademing. Ze staat in het midden en voelt alle ruimte.
Opvallend hierbij is dat alle blaadjes kaarsrecht moeten liggen. Als ze wil bewegen in deze ruimte, loopt ze heel voorzichtig. Het moet namelijk geordend blijven vindt Marianne. In de opstelling die nu ontstaat legt Marianne haar moeder ver van haarzelf en haar eigen ruimte af. Het blaadje ‘moeder’ legt ze naast het blaadje ‘blokkade’.

Haar vader mag wel in haar ruimte.

Ik nodig Marianne uit om uit haar ruimte te stappen. Ze gaat staan op de plek ‘blokkade’, naast haar moeder.
Pas op die plek durft Marianne eindelijk te voelen wat dit met haar doet. Welk gevoel haar moeder bij haar oproept. Dan vertelt ze dat haar moeder een verzamelaar was. Haar huis stond altijd vol met rotzooi. En ook was het er smerig.
Marianne voelt op deze plek de spagaat die ze jaren heeft gevoeld. Hoe ze als loyale dochter tussen papa en mama heen en weer moest pendelen. Want ze wilde niemand pijn doen. En ze voelt opnieuw hoe het benauwd wordt.
Weer terug op haar plek met ruimte en de vele blaadjes eromheen, ervaart Marianne weer voldoende lucht. In deze opstelling werken we verder met deze thema’s.

Maar Marianne had het mis.

Marianne dacht dat ze jaren geleden al emotioneel afscheid had genomen van haar moeder. Maar niets is minder waar.
Nu ze zelf moeder is, heeft ze al jaren lang een verlangen om een boek te schrijven. En het thema moet zijn: Hoe ben je een goede dochter.
Maar tijdens de opstelling werd haar iets duidelijk: iedere beweging die zij maakte buiten haar ruimte, werd direct gevolgd door de behoefte om er nog meer blaadjes omheen te leggen en deze te ordenen.
Dus onbewust is ze nog steeds de dochter die het aan het ordenen is voor haar moeder. Marianne is nog altijd de loyale en zorgzame dochter.

Wat heeft deze opstelling Marianne nu geleerd?

Toen we aan de oefening begonnen dacht ze dat ze niet zo goed is in voelen. Maar juist door deze oefening, heeft ze ervaren dat ze wel degelijk veel voelt. Veel meer dan ze dacht. En ook bij onderwerpen waarvan zij dacht dat ze die had afgesloten.
Ook heeft ze hierdoor ervaren hoe het is om haar gevoel en intuïtie te volgen. Om nieuwsgierig te zijn. Juist te durven vertrouwen op zichzelf.
Met deze manier van werken is het belangrijk om niet teveel te analyseren. Ons ego wil dit direct en het is de kunst om het dan te laten. Om eerst zelf te durven vertrouwen op wat er in beweging is gezet.

Voor mijzelf als coach geldt hetzelfde. Ik volg mijn client. Ik blijf in contact en blijf zelf ook voelen. Ik volg mijn intuïtie en doe mijn interventie zonder teveel sturend te zijn. Als coach durf ik mijzelf toe te staan om het ook mis te hebben. Hierin inspirerend zijn. Samen maken we deze ontdekkingsreis.

Wil jij ook oude patronen doorbreken?

Op de hoogte blijven van activiteiten, gratis tips ontvangen?

Ontvang tips om in actie te komen

Je kunt altijd weer afmelden.

 

Ook ontdekken wat Mindful zelfcompassie voor jou kan doen?

Vraag hier de gratis minicursus aan.

 

Het verhaal van Thomas

Welke verhalen onthoud jij?

In mijn praktijk hoor ik natuurlijk veel verhalen uit verschillende levens. En elk mens is weer anders, heeft een eigen verhaal en een eigen geschiedenis en eigen dingen te leren. Maar soms lijken die verhalen op elkaar. Dan kan het verhaal van een ander jou weer helpen.

Het verhaal van Thomas is zo’n verhaal. En daarom wil ik het graag met je delen.

En natuurlijk heet Thomas niet echt zo. 
Ik gebruik in deze casus een fictieve naam en heb sommige feiten veranderd om de privacy te waarborgen.

Het verhaal van Thomas.

Thomas is 59 jaar. Hij is nu 11 jaar gescheiden. Op dit moment heeft hij een relatie maar deze dreigt vast te lopen. Zijn vriendin heeft 2 kinderen: van 12 en 14 jaar. 
Thomas heeft zelf 2 kinderen en 2 kleinkinderen. Zijn jongste kind woont sinds kort ook zelfstandig. Hij is duidelijk geraakt als hij over zijn kleinkinderen vertelt. Hij is de vaste oppas-opa 1 maal per week. 
Nadat we tijdens de intake wat informatie hebben uitgewisseld nodig ik hem uit om even te stoppen met praten. Ik vraag hem om zijn aandacht naar zijn lichaam te brengen. Thomas is dit niet gewend. Hij is überhaupt niet gewend om te stoppen en even ruimte te nemen om echt te voelen. 

Thomas legt zijn hoofd letterlijk neer op de stoelleuning. Zijn benen zakken heel langzaam naar beneden. Hij voelt dat hij moe is.  

In een familieopstelling die later volgt ontstaat er een belangrijk inzicht. Thomas is de oudste van 3 kinderen. Met zijn vader had hij geen goede band. Hij realiseert zich in deze opstelling dat hij al vanaf jongs af aan aan het bewijzen is dat hij het wel kan en wel degelijk iemand is. 
 
In zijn eerste huwelijk heeft hij een prachtig huis gebouwd. En een mooie zaak opgericht. Hij had een fijn gezin. Hij had het allemaal mooi voor elkaar. Maar helaas liep deze relatie stuk. In de volgende relatie zette hij zijn schouders er nog eens extra onder. Hij wilde laten zien dat hij echt wel een liefdesrelatie kon hebben en ook een goede vader en opa is. Helaas, ook deze relatie strandt. 

Dan gaat het weer mis.

Nu ook zijn huidige relatie dreigt vast te lopen ziet hij in dat steeds terugkerende patronen hem ongelukkig maken.
“Ik wil me graag verbinden maar iets houdt me tegen”.

Als we wat dieper kijken dan blijkt dit al een patroon te zijn vanaf zijn kindertijd. Zijn ouders hadden een liefdeloze relatie. Door te pleasen zorgde Thomas voor een harmonieuze omgeving. Pleasen werd zijn manier om te vluchten. Zo hoefde hij de angst, de onveiligheid en de afkeuring door de liefdeloze situatie thuis niet te voelen.

Blokkades

Ik wil eerst iets vertellen over blokkades. Thomas spreekt over “iets houdt me tegen”. Iedereen of de meeste mensen hebben of voelen een blokkade. Dat zie je aan de buitenkant niet. Deze blokkade heeft een functie. Hij heeft in tijden waarin het nodig was je beschermd. Zodat jij verder kon met jouw leven.

Misschien ben jij net zoals Thomas op het punt aangekomen dat de houdbaarheidsdatum van jouw blokkade verstreken is. Dat je NU in je leven alleen maar de beperking voelt van deze blokkade. Je hebt hier flink last van.
Dan is er goed nieuws! Want pas als je echt de noodzaak voelt om het anders te doen omdat je vast loopt in je leven, of in jezelf, dan is dit het moment om in beweging te komen.

Thomas besloot de reis naar binnen te maken.

Zijn eigen angsten onder ogen te komen. Zelfcompassie of liefdevolle vriendelijkheid creëert een veilige omgeving om deze vaak pijnlijke gevoelens te omarmen. Deze emotionele blokkade bleek ook gevormd te zijn door oude verhalen uit zijn jeugd. Hij leefde het leven dat zijn ouders niet hadden kunnen leven. In de eerste plaats uit liefde en loyaliteit. Lang heeft hij zich op deze manier afhankelijk gemaakt van zijn ouders. Door zijn eigen angsten aan te kijken en te zien dat ze te maken hadden met oude verhalen, ontstond er beweging.

Ik vraag Thomas zich weer opnieuw te verbinden met zijn verlangen.

Zich voor te stellen dat hij de liefde toelaat in zijn leven. En ook de angst voor de pijn van het verlies of de afwijzing. Dit hoort er onherroepelijk bij.

Hij besluit om deze levensreis in zichzelf te maken. Hij voelt dit letterlijk in zijn lijf. Door juist deze blokkades te omarmen ontstaat er kracht en richting voor zijn grote verlangen om zich te kunnen verbinden. Vooral in zijn liefdesleven.

Thomas ervaart kracht en levensenergie. Hij leert zijn leven weer richting te geven. Echt een nieuwe start te maken. Met resultaat.

Wil jij ook net als Thomas jouw leven opnieuw richting te geven?

Door jezelf een half jaar lang op de eerste plaats zetten. Voel de kracht van support samen met anderen. Onder de beste begeleiding.

Daarom is LEEFF! jouw cadeau aan jezelf.

Jouw beste investering in je eigen toekomst. Met duurzaam resultaat. Nu mag jij jouw keuze maken. En tijdelijk kan dat extra voordelig. Nog een paar dagen.

LEEFF! Persoonlijkleiderschapstraject
Waar sta je nu en waar wil je naar toe?

  • Je staat op een kruispunt.
  • Welke weg sla je in?
  • Hoe bereik jij je doel?

Als  je je echt persoonlijk wilt  ontwikkelen, zul je daar ook alles aan doen. De reis die je dan maakt naar binnen is vol inzichten, waarnemingen, reflecties en hobbels. Die moet je nemen om bij je bestemming aan te komen. Jij hebt die bestemming gekozen, vanuit jouw hart en de kracht van jouw persoonlijk leiderschap.

Meer informatie en inschrijven

Ik ontmoet je graag.

Ariane

 

P.S. Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten en gratis tips ontvangen?

Ontvang tips om in actie te komen

Wij houden ook niet van spam

Nooit meer onzeker.

 

“ Nooit meer onzeker. Ik zou graag kunnen blijven staan in alle situaties”. Me altijd stevig voelen en me niet meer zo onzeker. Het liefst zou ik willen dat jij een knopje had dat je om kan zetten zodat ik me stevig voel. Vooral in de omgeving van mijn familie.”.

Dat is de opmerking die ik laatst kreeg van een client. Zij sprak het uit maar stiekem komen veel mensen bij mij met deze wens. Want veel mensen voelen zich vaak onzeker.
Ze keek me best serieus aan. Misschien een klein beetje verlegen want deep down wist ze ook wel dat deze wens niet reëel was. Tenminste van dat knopje….. maar wel de wens van altijd stevig willen zijn.

Nooit meer onzeker zijn?

Ik vroeg haar of ze dit echt meende. Altijd stevig zijn? Nooit meer onzeker…?
Er kwam al wat twijfel. Ze kende de kracht van kwetsbaar durven zijn al in andere relaties. Zoals bij haar man. Hierdoor is er tussen hen een veel diepere intieme relatie ontstaan.

Pleasen en niet schuren

Ik vroeg haar in welke omgeving ze het zo nodig had om stevig in haar schoenen te staan. Minder onzeker te voelen. Dat was bij haar ouders. In een eerdere sessie met opstellingen was ze diep geraakt over de dynamiek die ze voelde in haar stamgezin. In het gezin van afkomst is er vooral onveiligheid ontstaan omdat er veel niet wordt uitgesproken. Een liefdevol gezin wat gewend was om het elkaar naar de zin te maken. Er werd niet geschuurd zeg ik altijd maar. Er wordt niet geknald. Veel please gedrag. Mijn client als oudste dochter heeft tentakels ontwikkeld om alles wat impliciet bleef expliciet te maken. Vaak met alle gevolgen van dien. Zij werd de lastpost. De beste vluchtroute die zij jaren heeft toegepast is die van terug trekken. Afstand nemen. In de opstelling werd dit ook pijnlijk duidelijk. Zij stond buiten de kring en zag hoe iedereen dicht bij elkaar stond. Haar enorme behoefte om dichterbij te komen en zich te verbinden met haar ouders bracht haar in verwarring. De behoefte voelen van verbinding en de angst voor de afwijzing.

Vluchtroute

Ze wilde ook de liefde van vooral haar vader weer voelen. Hij had haar laatst opgebeld omdat hij zag dat het weer wat beter met haar ging. Dat maakte hem blij! Het enige wat mijn client wilde is kunnen zijn wie ze is. Dus soms ook kwetsbaar en onzeker. Ze vond dat haar vader maar een stap moest zetten. Hier hoopte ze al lang op. Teleurstellingen keer op keer zorgden ervoor dat mijn client steeds weer in bekende vluchtgedrag verviel: terugtrekken en hard werken om een goede dochter te zijn. En op haar werk speelde hetzelfde patroon.

Zelfcompassie

Eindelijk kon mijn client erkenning geven aan de pijn van het niet verbonden zijn. Hier zelf ook zorg voor dragen. Dat betekent dat je je open durft te stellen voor het verdriet en alle gevoelens die hierbij horen.  Dus ook met onzekerheid. Natuurlijk is het fijn om een ouder te hebben die kan zien welke pijn je hebt en je hierin kan troosten. Maar soms gaat dit niet. Het is helend om de oermoeder in ons zelf te leren kennen. Met de kwaliteiten van liefdevolle vriendelijkheid vooral in tijden van verlies. Dit is vaak in tegenstelling met de stem die we ook kennen: de criticus. Vaak zijn dat de stemmen van ouders. De boodschappen, hoe goed bedoeld worden vaak impliciet overgebracht. Zoals mijn client die in de periode dat het niet zo goed met haar ging niets hoorde van haar vader. Nu het wat beter met haar gaat is hij weer meer aanwezig. Hier de impliciete boodschap: “Als het goed met me gaat dan hoor ik erbij”.  “Als ik me kwetsbaar opstel dan word ik in de steek gelaten”.

De wereld wacht op meer mildheid en (zelfcompassie)!

Deze client bleek, al is ze half 30 en moeder van 2 kinderen en partner, nog steeds gevangen in het patroon met haar ouders. De doorbraak kwam doordat ze de moed had haar blokkades onder ogen te zien.. Ze durfde deze blokkades als cadeautjes uit te pakken en te transformeren naar kracht! Maar het is niet altijd krachtig om stevig staan zodat je niet omvalt. Het kan ook anders. Ze zag in dat ze een figurant was in iemands anders film. Misschien wel in die van haar ouders. Haar eigen film gaat veel meer over juist de kracht zien in kwetsbaar durven zijn. Zoals Brene Brown zegt:” Met je gezicht in de modder durven vallen en weer opstaan.” Mensen om je heen verzamelen die je hierin steunen en inspireren.
De wereld wacht op meer mildheid en compassie.

Om te transformeren
Is het nodig om oude tot bekende en vaak veilige settings los te laten. Dit proces gaat gepaard met onzekerheid en twijfels. Ik ken deze twijfels op ook zo goed in mijn leven. Hier in een volgend blog meer over. Uit ervaring weet ik nu dat dit de signalen zijn van groei. Moed is de bereidheid om bang te zijn en het toch te doen!

 

Wil jij ook weten wat je kunt doen om in actie te komen? Bekijk hier onze activiteiten: 

Ik ontmoet je graag.
Ariane

Ook ontdekken hoe Mindful zelfcompassie jou kan helpen een gelukkiger leven te leiden?

Vraag hier de gratis videocursus aan.

 

P.S. Wil je op de hoogte blijven van onze activiteiten en gratis tips ontvangen?

Ontvang tips om in actie te komen